De dolende toeschouwer

In Vlaanderen komen er 530 nieuwe jobs bij in de sociale werkplaatsen. Vlaamse minister van sociale economie Van Brempt lichtte het een en ander toe in het kringloopcentrum van Antwerpen. Ik hoorde op de radio een interview met de directeur van het Antwerpse kringloopcentrum.

Volgens de directeur bieden sociale werkplaatsen nieuwe kansen aan mensen die het moeilijk hebben op de gewone arbeidsmarkt. Kringloopwinkels zamelen herbruikbare goederen in als elektrische toestellen, fietsen, meubels. De goederen worden hersteld, krijgen een opfrisbeurt en worden dan voor een prikje te koop aangeboden.

Zo kocht ik in mijn lokale kringloopwinkel een mooie fiets voor 50 euro. Een collega kocht in dezelfde winkel een fiets voor 60 euro en hij zegt dat de kringloopfiets beter rijdt dan zijn gestolen fiets van 600 euro.

Het zijn zeer lovenswaardige initiatieven.

De Antwerpse directeur had het ook over een nieuwe dienst die hij gaat aanbieden, het opruimen van een huis of appartement na een overlijden. “Een zorg minder voor de familie”, voegde hij er aan toe.

Ik fronste even de wenkbrauwen en dacht na over de waarde van een mensenleven.

Ik maak me weinig illusies. De dag dat ik onder een auto loop, wordt er bij de begrafenisondernemer een contractje opgemaakt ter waarde van een forfaitair bedrag van 2.000 euro (alles inbegrepen). De uitvaartverzorger haalt mijn lichaam op in het ziekenhuis, passeert even langs het crematorium, regelt het nodige met de pastoor, zorgt voor de overlijdensattesten. Hij geeft een waardige acte de présence tijdens de uitvaartmis, mijn stoffen en assen strooit hij vakkundig uit. De bank betaalt de 2.000 euro met geld van mijn geblokkeerde rekening. Het bedrag kan in mindering worden gebracht op de aangifte voor de successierechten.

De nabestaanden inspecteren mijn appartement op kostbaarheden en geld. Na deze rooftocht komt de kringloopwinkel. Met het gevaar dat ook zij zich persoonlijk bedienen. Mijn onderbuur verdenkt de kringloopwinkel van verdonkeremaning van zijn aangeboden lp’s.

Het leeghalen van huizen en appartementen was altijd het terrein van de antiquairs. Ze bieden gul hun diensten aan, in de hoop enkele kostbare stukken aan te treffen. Daarmee verdienen ze hun kosten terug. Het overige verkopen ze door aan bevriende handelaars. Het is een apart wereldje. Sommigen pluizen echt de overlijdensadvertenties uit of gaan in de uitstalkastjes van de begrafenisondernemer loeren.

De kringloopwinkel geeft mijn appartement nog een opknapbeurt, tot zelfs het opvullen van de gaatjes in de muur. Daarna zijn de nabestaanden weer aan de beurt. Kassa kassa!!

Voor het overige vervullen enkele diensten nog wat administratieve formaliteiten, mijn rijksregisternummer wordt geschrapt en het is precies of ik nooit bestaan heb. Preciezer, ik heb gewoonweg niet bestaan. Lode Zielens schreef er een treffend boek over.

Wat is de waarde van een mensenleven?

Een collega heeft een affiche met het opschrift “Zonder Haat Straat” aan haar venster gehangen. Toen haar dochtertje vroeg wat dit betekende, antwoordde ze dat zij zo willen laten zien dat zij graag in een straat wonen waar de mensen vriendelijk tegen elkaar zijn.

Op zich een nobel initiatief. Mijn principe is al jarenlang “leven en laten leven”, iedereen zijn plaatsje onder zon met wederzijds respect.

In mijn straat mogen ze wat minder snel rijden, dat zou een enorme vorm van respect zijn.

Waarom zijn de mensen zo verzuurd tegenwoordig? Waarom heeft iedereen het over een afnemend norm- en waardebesef? Het begint al van kleins af aan. Kinderen krijgen wat ze vragen. Het resultaat is te merken, de jeugd wordt mondiger. Maar mondig zijn, is nog iets helemaal anders dan onbeleefd of arrogant zijn. Een goede samenleving draait op een evenwicht tussen rechten en plichten. Bepaalde groepen in onze samenleving nemen het niet zo nauw met die plichten. Dit alles stuit veel mensen tegen de borst.

Ik durf een aantal kanttekeningetjes plaatsen bij de “Zonder Haat Straat”. Het is nogal ambigu. We worden om de oren geslagen met begrippen als “verdraagzaamheid” en “politieke correctheid”. Wie van deze definities afwijkt, is onverdraagzaam. Vele zogenaamde “onverdraagzamen” hanteren wel het gezonde, Vlaamse boerenverstand.

Mensen die een “Zonder Haat Straat”-bord afficheren, gaan niet altijd vrijuit. Ze hebben het soms moeilijk met de Vlaming en zijn boerenverstand, vooral wanneer deze niet De Morgen of Humo leest of naar Jan Leyers op Canvas kijkt.

Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen.

Link: www.zonderhaatstraat.be