De dolende toeschouwer

Ik las op het internet een artikel over onterven. Het kreeg veel reactie.
Samenvatting :

In ons land is het bij wet verboden om uw kinderen zomaar te onterven.
Uw kinderen hebben namelijk sowieso recht op een wettelijk beschermd erfdeel: de reserve . Hen onterven is in België dus gemakkelijker gezegd dan gedaan.
Een kind al dan niet gedeeltelijk onterven: veel ouders polsen naar de mogelijkheden.  In het geval van nieuw samengestelde gezinnen, als iemand geen contact meer heeft met zijn kinderen uit een eerste relatie. En als die persoon bovendien een voorkeur heeft voor de kinderen uit zijn nieuwe leven.

De Belgische wetgeving stamt uit de tijd van Napoleon. Maar ondertussen is de maatschappelijke context erg veranderd.
Als u een testament maakt, kunt u ervoor zorgen dat het vrij beschikbare deel van uw nalatenschap terechtkomt bij het kind dat dat het meest verdient, of dat het het meest nodig heeft. Maar het blijft onmogelijk om fundamenteel te tornen aan het wettelijke systeem. Toch bestaan er een aantal spitsvondigheden die er - zeker als ze gecombineerd worden - voor kunnen zorgen dat één of meer van uw kinderen veel minder erven dan de Belgische wet voorziet.
Of het niet dringend tijd wordt dat de Belgische wetgeving op dit vlak wordt aangepast? In de Angelsaksische landen is de reserve zo goed als onbestaande.  Maar dan komen ouders wellicht in de verleiding om hun kinderen voortdurend te chanteren.

Argumenten pro onterving:

Ouders die onterfen, hebben daar meestal een goede reden voor. We beslissen zelf over onze bezittingen en we willen niet dat onze zuurverdiende centen in verkeerde handen terechtkomen.
Kinderen moet niet altijd 'krijgen', als ze iets willen bereiken, moeten ze ervoor werken.
Het ene kind is spaarzamer dan het andere. Moet iemand die alles opbrast, voortdurend bijgestoken worden?
Kinderen hebben hun ouders zware schade toegebracht.
Als er kinderen zijn die geen contact meer willen met hun ouders, is dat hun keuze en kunnen dan toch niet verlangen dat ze een erfenis verwachten.

Ik citeer een reactie :
Ik huiver bij de gedachte dat mijn familiale bezittingen, waarvoor mijn vrouw en ik dagelijks hard werken, maar ook dierbare familiestukken van mijn grootouders, soms gewoon bepaalde foto's, misschien ooit terecht zullen komen bij een voor ons vreemde vrouw die mijn zoon toevallig op het einde van zijn leven als levensgezel gekozen heeft, terwijl hij onze sporen of getuigenissen bij mijn kleinkinderen uitwist.

Argumenten contra onterving:

Kinderen hebben voor hun ouders hard gewerkt of hebben schrijnende thuissituaties meegemaakt. Ze zien de erfenis als een compensatie voor het meegemaakte leed.
Ouders zaaien bewust verdeeldheid onder de kinderen, zetten kinderen tegen elkaar op.
Sommige kinderen kunnen in de ogen van hun ouders toch nooit goed doen (ik ben zo iemand).
Ouders kiezen dat kinderen geboren worden. Kinderen kiezen hun ouders niet.
Rijke bejaarden worden soms erg kwetsbaar en dankbaar naar mensen toe die hen naar de mond praten.
Ik heb van mijn ouders nooit liefde gekregen, nu niet en vroeger ook niet tenzij ze mij konden uitpersen.

Ik citeer een reactie:
En die kinderen geven het dan inderdaad na héél wat jaren vermoeid proberen gewoon op. Meestal om zichzelf te beschermen, want de psychische druk maakt dat zij anders riskeren er zelf helemaal onderdoor te gaan. Als deze kinderen dan moeten onterfd worden, so what, zij zullen daar waarschijnlijk niet echt om malen. Nooit erkenning of gemeende vriendschap gekregen, dan hoeft dat geld op het einde van de rit er wat hen betreft waarschijnlijk ook niet te komen.
Wat als die ouders op een bepaald moment zelf hulpbehoevend worden? Wie moet daar dan voor opdraaien? Hoogstwaarschijnlijk die kinderen die door hen onterfd zouden worden. Misschien kan u eens uitzoeken hoe kinderen die door hun ouders zowat verstoten geweest zijn, zich kunnen beschermen tegen dit soort situaties.
Dit soort kinderen zit sowieso al in een moeilijke psychische situatie. Vaak zijn net zij erg plichtsbewust en altijd bereid om te helpen indien nodig. Toch zijn zij gewoon verplicht geweest het contact te verbreken. Als deze mensen hun ouders verliezen, dan zullen zij het hoogstwaarschijnlijk vanzelf al wel moeilijk genoeg hebben met hun eigen onbeantwoorde vragen zoals:
"Waarom waren onze ouders nooit tevreden over ons?"
"Waarom was het nodig ons voortdurend te kwetsen?"
" Waarom wilden zij ons altijd tegen elkaar opzetten?"
" Waarom konden zij ons niet gewoon aanvaarden als eigen individuen? ....."
Het lijkt mij voor dit soort kinderen ook niet meer dan correct dat zij niet verantwoordelijk kunnen gesteld worden voor de daden van hun ouders en bijgevolg ook niet zouden moeten opdraaien voor kosten van verzorging van ouders die hen jarenlang verstoten hebben.

Reacties waar ik heel veel steun aan heb (ik ben toch niet van een andere planeet):

Ik denk nog steeds, als je als ouder er nog maar aan denkt om je kinderen te onterfen, dat je dan eens in je eigen hart moet kijken, waar het mis is gelopen....
Eens ik dood ga zijn, zal het mij worst zijn hoe ze alles verdelen, ik zal het niet meer weten. Raar dat kinderen toch zo bang zijn om onterfd te worden: als het financiële zo belangrijk is in hun relatie met ouders, dan zitten ze emotioneel toch wel serieus fout.
In onze maatschappij is dit nog steeds een moeilijke materie, maar inderdaad als je in een slecht gezin bent grootgebracht, kan je beter stoppen om daar energie in te steken.  
Het is niet altijd de schuld van het kind dat er geen contact met de ouders is, denk eens aan alle kinderen die geen contact meer willen hebben met hun ouders: wat ging vooraf??? wat is de oorzaak???
Psychologisch hebben ze heel wat te torsen, want zij moeten met een negatieve spiraal verder in het leven de toekomst tegemoet.