De dolende toeschouwer

Mijn vriend De Kat verjaart vandaag. 27 jaar wordt hij. We hebben taart in huis.
En we hebben ook een nieuw album: 'De Kat ès véés kontènt'.
Mijn vriend in het Brussels.

Auteur: Flup’ke Geluck;
Kluire: Serge Dehaes;
Vertoeling : Joseph Justens.

Justens is een man met ervaring: hij vertaalde eerder al Kuifje in het Brussels. Op de laatste bladzijde van het album geeft hij goede raad:

“Awèl, ierlaaik gezeid, ik ben uuk véés kontènt da’k nen album van de Kat kunne vertoele en adapteire èm in het Brussels. Ne gooie roed: op ’t gemakske en, as et kan, èdop leize. Zonder twaaifel, ge zult zéén, Brussels spreike ès tof en vriedig plezant!”

Stripalbums in het dialect zijn leuk omdat ze in het taalgebruik een stapje verder gaan, wat directer, wat groffer.
Een dialect zegt veel over de bevolkingsgroep die het gebruikt.
Het Brussels dialect vergt een beetje inlevingsvermogen, ze verdraaien hun klinkers, maar eigenlijk is er veel verwantschap met het Mechels, het Duffels, het Willebroeks of het Leuvens. Ook in Aalst gebruiken ze Brusselse klanken.
De stap naar het Antwerps is dan vlug gezet.

De geschiedkundige evolutie van onze taal en dialecten vormt een interessante materie.
Door de 'Brabantse expansie' (de uitbreiding van de macht van het hertogdom Brabant) werden kenmerken uit de Brabantse streektaal naar de taal van andere gewesten in de Nederlanden geëxporteerd.
De eerste belangrijke vorming van het Standaardnederlands vond in de 16de eeuw plaats in Antwerpen. De standaardtaal die toen gevormd werd, onderging veel Brabantse invloeden.

Enfin, mijn vriend De Kat mag nog in het Brussels verschijnen. Ik heb me goed geamuseerd.
Ik ontdekte intussen dat ik 'ne pottepei' ben (iemand die graag een biertje lust) en ik zou terug meer 'ne zwanzeur' willen zijn.