De dolende toeschouwer

De meest geanalyseerde tekenaar moet wel Hergé zijn.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog tekende Hergé 'Le secret de la Licorne' ('Het geheim van de Eenhoorn') en 'Le Trésor de Rackham le Rouge' ('De schat van Scharlaken Rackham').

Mijn geliefde kocht twee boekjes met de geschiedenis van deze strips: 'Les vrais secrets de la Licorne' en 'À la recherche du trésor de Rackham le Rouge'. Uitgegeven bij Editions Moulinsart.

In 1942 werd het eerste verhaal, 'Le secret de la Licorne', voorgepubliceerd in Le Soir (volé), een krant die werd gecontroleerd door de 'Propaganda Abteilung' van het Duitse leger.
Het boekje spreekt vrij open over het oorlogsverleden van Hergé.
De publicatie toont de eerste, originele versie van het verhaal (in zwart-wit) op de rechterpagina, en op de linkerpagina een woordje uitleg over de ontstaansgeschiedenis en verdere aanpassingen.
Boeiend. Want Hergé hertekende vaak zijn albums. De taal werd academischer (de Brusselse uitdrukkingen werden uitgezuiverd), fouten werden verbeterd (bijvoorbeeld de bevestiging van vlaggen aan een lijn), de kadrering veranderde,...

Waar haalde Hergé zijn informatie? Met wie werkte hij samen? Hoe zat de toenmalige tijdsgeest in elkaar?
Alles wordt haarfijn uitgelegd.