De dolende toeschouwer

Oorlogsmonument in Herenthout.
Een oorlogsgedenkteken zoals we er niet veel zien. Een soldaat komt aangehold, met een lauwerkrans triomferend in de lucht.
De overwinning is behaald, laten we dit vieren.
De held is gedecoreerd met twee eretekens, om de schouder draagt hij een Leopoldskoord. Een outfit die enkel tijdens parades wordt gebruikt.
Nochtans hangt zijn gasmasker gebruiksklaar op de buik.
De man toont ons een mooie, gemodelleerde snor en heeft nogal veel haar (dat achteraan uit zijn helm steekt) voor een militair.
Een belangrijk deel van zijn geweer ontbreekt en dat is geen zicht. Het lijkt alsof hij klaarstaat om een balletje op te slaan tijdens een partijtje tennis.
Gemeente Herenthout, doe daar iets aan!!

Ik volg al een hele tijd, via mijn blogrol, de fotoblog Charmantwerpen.
Goeie straatfotografie met een schitterende bijpassende tekst of woordspeling.

Sinds kort volg ik ook een erg leutig onderdeel van deze blog: Vintage Antwerpen - een nieuwe kijk op een oude kiek.
Foto's en postkaarten uit de oude doos worden van een knap gevonden ondertekst voorzien.
Dit doet me denken aan de gravures in de albums van Le Chat, waar tekenaar Philippe Geluck oude etsen bewerkt en tot nieuw leven wekt d.m.v. hilarische commentaren.

En dan ben ik weer jaloers, want waarom doe ik dit zelf niet?
En spijt heb ik ook, want ik heb vele oude foto's en prentkaarten weggedaan die hiervoor heel geschikt zouden geweest zijn.
Een ideetje dat ik wel eens ga overnemen.
Goed tegen de verzuring,... en als we er tijd voor hebben.

Maar tijdens het rommelen, vond ik een geschikte postkaart.
Allez vooruit, we doen een poging.



Vrouw: "Zoetje, heb jij een protje gelaten?"
Man: "Ja, wat wilt ge? Die gebakken ajuin bij dat Engels ontbijt en een mens heeft het zitten, hé."

Link:
http://vintage.charmantwerpen.be/

De meest geanalyseerde tekenaar moet wel Hergé zijn.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog tekende Hergé 'Le secret de la Licorne' ('Het geheim van de Eenhoorn') en 'Le Trésor de Rackham le Rouge' ('De schat van Scharlaken Rackham').

Mijn geliefde kocht twee boekjes met de geschiedenis van deze strips: 'Les vrais secrets de la Licorne' en 'À la recherche du trésor de Rackham le Rouge'. Uitgegeven bij Editions Moulinsart.

In 1942 werd het eerste verhaal, 'Le secret de la Licorne', voorgepubliceerd in Le Soir (volé), een krant die werd gecontroleerd door de 'Propaganda Abteilung' van het Duitse leger.
Het boekje spreekt vrij open over het oorlogsverleden van Hergé.
De publicatie toont de eerste, originele versie van het verhaal (in zwart-wit) op de rechterpagina, en op de linkerpagina een woordje uitleg over de ontstaansgeschiedenis en verdere aanpassingen.
Boeiend. Want Hergé hertekende vaak zijn albums. De taal werd academischer (de Brusselse uitdrukkingen werden uitgezuiverd), fouten werden verbeterd (bijvoorbeeld de bevestiging van vlaggen aan een lijn), de kadrering veranderde,...

Waar haalde Hergé zijn informatie? Met wie werkte hij samen? Hoe zat de toenmalige tijdsgeest in elkaar?
Alles wordt haarfijn uitgelegd.

La Tournée Belge.
Negende Leuvens Bierproeffestival met 66 bieren uit 11 Belgische provincies.
Een organisatie van De Leuvense Biertherapeuten.
Plaats van het feest: Provinciedomein Kessel-Lo, Taverne Stille Waters.



De regen- en onweersbuien van weerman Frank blijven weg. Wind is er wel.
Een zware parasol waait op onze tafel. We ontsnappen ternauwernood aan een hersenschudding.
De burgemeester van Leuven is ook van de partij.

Ik proefde :

Een 'Oerbier' (De Dolle Brouwers uit Esen);



Een 'Black' (Brasserie Bellevaux uit Malmedy);



Een Pêche Melbush (Brasserie Dubuisson uit Pipaix-Leuze).



De tombola-altijd-prijs leidde ons weer in bekoring. De opbrengst gaat naar 'De Wissel', een begeleidingshuis in de bijzondere jeugdzorg voor meisjes tussen de 14 en 21 jaar.
Met een nummertje verschil grijp ik net naast de hoofdprijs, een kistje bier van Brasserie de Silly uit Silly.

We wonnen:

Een grote fles 'La Troufette' (Brasserie de Bastogne uit Sibret), een flesje 'Alpaïde' (Brouwerij Nieuwhuys uit Hoegaarden), een flesje 'Kuvee Elektrik 979 W' (Brouwerij Smisje uit Oudenaarde), een flesje 'Smisje Kerst' (Brouwerij Smisje uit Oudenaarde), een glas voor 'Saison de Silly', een chapeauspel van Hougaerdse Das en een paar badsloefen van Palm.

Mijn vriend De Kat verjaart vandaag. 27 jaar wordt hij. We hebben taart in huis.
En we hebben ook een nieuw album: 'De Kat ès véés kontènt'.
Mijn vriend in het Brussels.

Auteur: Flup’ke Geluck;
Kluire: Serge Dehaes;
Vertoeling : Joseph Justens.

Justens is een man met ervaring: hij vertaalde eerder al Kuifje in het Brussels. Op de laatste bladzijde van het album geeft hij goede raad:

“Awèl, ierlaaik gezeid, ik ben uuk véés kontènt da’k nen album van de Kat kunne vertoele en adapteire èm in het Brussels. Ne gooie roed: op ’t gemakske en, as et kan, èdop leize. Zonder twaaifel, ge zult zéén, Brussels spreike ès tof en vriedig plezant!”

Stripalbums in het dialect zijn leuk omdat ze in het taalgebruik een stapje verder gaan, wat directer, wat groffer.
Een dialect zegt veel over de bevolkingsgroep die het gebruikt.
Het Brussels dialect vergt een beetje inlevingsvermogen, ze verdraaien hun klinkers, maar eigenlijk is er veel verwantschap met het Mechels, het Duffels, het Willebroeks of het Leuvens. Ook in Aalst gebruiken ze Brusselse klanken.
De stap naar het Antwerps is dan vlug gezet.

De geschiedkundige evolutie van onze taal en dialecten vormt een interessante materie.
Door de 'Brabantse expansie' (de uitbreiding van de macht van het hertogdom Brabant) werden kenmerken uit de Brabantse streektaal naar de taal van andere gewesten in de Nederlanden geëxporteerd.
De eerste belangrijke vorming van het Standaardnederlands vond in de 16de eeuw plaats in Antwerpen. De standaardtaal die toen gevormd werd, onderging veel Brabantse invloeden.

Enfin, mijn vriend De Kat mag nog in het Brussels verschijnen. Ik heb me goed geamuseerd.
Ik ontdekte intussen dat ik 'ne pottepei' ben (iemand die graag een biertje lust) en ik zou terug meer 'ne zwanzeur' willen zijn.

"Het is lente, ik voel het aan mijn instrumenten."
Dit moet een van de eerste oneliners van weerman Frank geweest zijn.
Deze uitspraak ontstond ergens begin jaren negentig en ze werd veelal gebezigd tijdens het Radio 2-programma 'Ochtendkuren' met Somers en Verschueren, op zaterdagochtend.
De typische ventenpraat (waar ik ook aan meedeed) lag dan voor de hand:
"Voor mijn instrumenten is het altijd lente" (en eveneens in de ogen van de tandartsassistente).
Weerman Frank kwam later weer met meer weer, maar dat zegt hij nu ook niet meer.

De dagen lengen, de vogeltjes houden fluitconcert, maar echt lente is het nog niet. Maar ik heb al mooie narcisjes en welriekende hyacinten.

De obelisk uit 1925 verwijst naar de 200 burgers die de Duitsers bij hun inval in 1914 op deze plaats fusilleerden. Het monument herdenkt ook de verwoesting van het stadscentrum. Vlak na de invasie in 1940 vernielden de Duitsers de onderste taferelen van het monument, omdat zij die als beledigend beschouwden.

We spelen nog graag met de blokskes. Samen met de blokjes spelen, is therapeutisch.
Samen afwassen, schijnt ook therapeutisch te zijn. Een of andere prins leerde zo zijn huidige echtgenote kennen.
Maar als mijn geliefde de afwas doet terwijl ik in de zetel lig, is dat nog therapeutischer.
We lopen mekaar niet voor de voeten en ik kwets me niet aan openstaande keukendeurkastjes.

Ziehier onze nieuwste constructie.
De reddingshelicopter van Mega Bloks ProBuilder: Mountain Peak Expedition 3230 (385 stukjes).

Wie kent er Buck Danny nog?
De plichtsgetrouwe luchtmachtkolonel die samen met zijn kompanen, Jerry Tumbler en Sonny Tuckson, spannende avonturen beleeft.
Als kind kreeg ik ooit 1 album cadeau en daar bleef het bij. Jammer. Ik vind ze nu op rommelmarkten en stripbeurzen.
De avonturen van Buck Danny zijn een creatie van Georges Troisfontaines (op wiens gezicht en postuur Buck Danny is gebaseerd; scenario's; ... - 2007) , Victor Hubinon (tekenaar; 1924 - 1979) en Jean-Michel Charlier (scenario's; 1924 - 1989).
Gedetailleerde tekeningen, veel tekst en een mens leert nog iets bij over marineluchtvaart.
Het waren de strips van de Frans-Belgische school, typisch voor het fonds van uitgeverij Dupuis.
De reeks wordt voortgezet door Francis Bergèse, die ook meewerkt aan de verhalen van Biggles.

Ik schafte me een aantal verhalen uit de jaren zestig aan. Verhalen met ook de tijdsgeest van toen.
Boudewijn (die nog zwaar onder de invloed van zijn vader, Leopold III, stond) beleefde zijn glorieperiode.
Het IJzeren Gordijn en de Berlijnse Muur stonden in al hun schoonheid te schitteren. Er circuleerden nog geen kalasjnikovs in Brussel.
Het land werd geleid door een saucissenboer.
Generaal de Gaulle kreeg een zware opdoffer in Algerije en besloot dan maar van Frankrijk een kernmacht te maken.
Van de scheiding der machten was er hoegenaamd geen sprake en van parlementaire onderzoekscommissies nog minder. Het koningshuis had toen nog iets te zeggen.

Nonkel Bob animeerde de Vlaamse jeugd met zijn vrolijke vrienden.
Tante Terry zong van: "Klein, klein kleutertje, wat doe je in mijn hof?".
"Mamaatje die zal kijven, papaatje die zal slaan".
Inderdaad lieve kindertjes: "papaatje die zal slaan". En ook aan uw oren en haar trekken en u met geweld de hoek insleuren.
Nonnen en onderwijzers deden hieraan duchtig mee. Allemaal aan den lijve ondervonden.
Kijvend mamaatje pakte het meer psychologisch aan: "Uw oudere broer en zus zouden zoiets nooit doen!".
Nu zijn het de ouders en leerkrachten die verwensingen (Fok joe!!) en 'pedagogische tikken' krijgen.
En alles verschijnt op You Tube, de kinderen maken tegenwoordig hun televisie zelf.

Buck Danny, verhalen die ik bij voorkeur in mijn nest lees of op een zonnig terras met een koel glaasje witte wijn binnen handbereik.

We woonden een schitterend optreden bij van Frank Boeijen in Cultuurcentrum De Mol te Lier.
Schitterende zanger, omringd door schitterende muzikanten.
Stevige pop-rock, maar ook zachtaardig en kwetsbaar.
Zijn theatertournee 'Camera' met toetsenist Ton Snijders, bassist Charles Nagtzaam, gitarist Ger Hoeijmakers en drummer Martin de Wagter.

Mijn geliefde bezit alle cd's van Frank Boeijen.
In 2004 gingen we speciaal naar Nijmegen op reis omdat Frank Boeijen van Nijmegen afkomstig is.
De eerste plek die we bezochten, was Kronenburgerpark zoals in zijn beroemde liedje. De show werd ermee afgesloten.
Leuke stad overigens, Nijmegen, met goeie horeca.

Frank Boeijen: een geweldig artiest, een grote mijnheer, enorm professioneel.
Theatertournee 'Camera' sluit af op zaterdag 29 mei 2010 in de Stadsschouwburg van ... Nijmegen.