De dolende toeschouwer

Hebt u dat ook?
Dat u op Google namen intikt van ex-lieven, oude klasgenoten, kompanen van de jeugdbeweging of legerdienst, collega's en leraren van vroeger....
In zoverre ik mij die namen nog herinner. Toestanden van gemiddeld 20 à 30 jaar geleden.
Sommigen hebben goed geboerd, over de meesten is geen relevante informatie terug te vinden.
Het leven ging onverbiddelijk door en mijn rode draad van zuur opgebroken idealen kwam altijd terug.
Ik word er cynisch van. Het is een verleden dat gelukkig begint te vervagen.
Leven in het verleden heeft geen enkele zin.
De voorbije maanden heb ik 25 dozen van dit verleden met het oud papier meegegeven. Veel overbodige brol vond zijn weg naar de vuilbak of het containerpark en er zal nog veel rommel die richting uitgaan.

En zo belanden we bij de titel van een goed boek: 'Dat hebben we gehad' ('Goodbye to all that').
Schrijver Robert Graves blikt op een ironische, afstandelijke manier terug op zijn tijd in Engelse kostscholen en op zijn dienst in de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog.
In een schrijfstijl die ik ook graag wil beheersen.
Ik merk het aan collega's uit dezelfde leeftijdscategorie, ze houden ook niks meer bij. Zij zeggen ook:
"Dat hebben we gehad."
"Goodbye to all that."