De dolende toeschouwer

FIN

noreply@skynetblogs.be (Confusius) — Sun, 05 Sep 2010 07:22:00 +0200

FIN

Samen met mijn vriend De Kat neem ik afscheid van de Skynetblogs.
Ik postte, met veel enthousiasme, mijn eerste berichtje op 15 mei 2006. Ik ging de wereld mijn gedacht eens zeggen.
In maart 2008 schafte ik mij een digitaal fototoestelletje aan en werd mijn website meer een fotoblog.

Ik leerde interessante mensen kennen, bloggers die ik zal blijven volgen.
Helaas kreeg ik ook enkele grove reacties, maar die bleven gelukkig beperkt.
954 berichtjes en een slordige 300.000 bezoekers vormen de eindbalans.

Bloggen begon meer en meer een dwang en een verplichting te worden. Ik besteedde er te veel tijd aan.
Klusjes bleven liggen, ik ging te laat slapen en ik wil mij terug meer ontspannen met een goed boek (ondertussen ook uitgegroeid tot enkele stapels).
Het 'verbeterwerk' van Skynet was uiteindelijk het signaal om deze beslissing door te drukken.
Momenteel herorganiseer ik mijn leven, reken ik af met mijn verleden en ik wil ik voortaan rustig, gezond en opgeruimd verderboeren in het hier en nu.

Beroemde sportlui plannen een come back. Ik verkende eens een ander blogplatform en dat was toch veel gebruiksvriendelijker dan de Skynetblogs.
De mogelijkheid om gelijktijdig een aantal foto's op te laden, sprak me aan.
Misschien dat ik het bloggen ga missen. Ik kon hier mijn virtueel ei en een heleboel creativiteit kwijt.
Maar voorlopig ga ik mij aan een radiostilte houden.

Ik sluit af met dezelfde slotzin als in mijn allereerste berichtje van 15 mei 2006.

'Fremd bin ich eingezogen, fremd zieh ich wieder aus.’

Berichten uit het verleden: Pet-O-Sec

noreply@skynetblogs.be (Confusius) — Fri, 03 Sep 2010 07:50:00 +0200

Ik kreeg een hartelijke mail van de webmaster van Charmantwerpen, een blog die ik met veel plezier opvolg.
Hij heeft een ongelooflijk observatievermogen en zijn humor is subliem.
Als eerbetoon, een extra berichtje, zoals in zijn rubriek 'berichten uit het verleden'.

Nu hebben de baby's pampers en andere wegwerpluiers.
Maar klein Confusiuske kroop nog rond in een 'Pet-O-Sec'.
Een broekje uit kunststof met zachte voering. Eerst werd een pisdoek (een klein uitgevallen keukenhanddoek) aangedaan, daarover werd de 'Pet-O-Sec' met drukknoppen bevestigd.
In de volksmond een 'peddesekske'.

Let op het taalgebruik op de gescande reclamefiche.
Echt commercieel voor die tijd, zeker in Nederland opgesteld.
Een baby die wat te veel groene kak in zijn broekje kliedert, 'heeft een verschillende afscheidingsbehoefte'. Die moet ik onthouden.

Paniek op de Atlantische Oceaan

noreply@skynetblogs.be (Confusius) — Wed, 01 Sep 2010 07:05:00 +0200

Wie tekent tegenwoordig Robbedoes?
Robbedoes werd in 1937 bedacht door Robert Velter (Rob-Vel). Het personage wordt overgenomen door Joseph Gillain (Jijé).
Andere belangrijke tekenaars waren André Franquin, Jean Roba en Janry.
En nu hebben we Fabrice Parme met scenario van Lewis Trondheim.

We ontdekten: 'Paniek op de Atlantische Oceaan'.

Leuk getekend in een retrostijl die me aan Ever Meulen doet denken, met veel visuele humor. Blits ingekleurd door Véronique Dreher.
Robbedoes komt als piccolo terecht op een cruiseschip. Een uitvinding van professor Sprtschk brengt het schip (en een zusterschip) in moeilijkheden.
Samen met een oude bekende, de graaf van Rommelgem, probeert Robbedoes de schepen van een tragische ondergang te redden.
Vriend Kwabbernoot speelt de rol van een onvervalste paparazzofotograaf met playboyallures.
Het verhaal kon beter, maar de menselijke psychologie die erin verweven zit, is treffend.

Fiets-taksplaatjes

noreply@skynetblogs.be (Confusius) — Mon, 30 Aug 2010 07:24:00 +0200

Wie kent er de fiets-taksplaatjes nog?
Ieder jaar naar het gemeentehuis, een formuliertje van recyclagepapier invullen dat we in onze portefeuille moesten bewaren.
Ze hadden ieder jaar een andere kleur, een provinciale belasting die verdween vanaf 1986, in sommige provincies nog tot 1991.
Er zijn nog altijd verzamelaars die ze collectioneren.

In 1980 werd mijn fiets gepikt toen we met de jeugdbeweging stickers verkochten ten voordele van de Boemerangactie.
Er moet nog altijd zo'n sticker aan een van de plaatselijke verkeerslichten hangen.
De rijkswacht vond mijn fiets terug en aan de hand van het taksplaatje (en het formuliertje van recyclagepapier) mocht ik mijn fiets opladen.

Boule & Bill: Foto Album

noreply@skynetblogs.be (Confusius) — Sat, 28 Aug 2010 07:20:00 +0200

Gekocht op de rommelmarkt: Boule & Bill: Foto Album.
Een schattige strip uit 1987, toen ons leven nog net niet door computers gedomineerd werd.
Scenario en tekeningen: Jean Roba (1930-2006).
64 pagina's en uitgegeven bij Dargaud.

Ik citeer Roba:

Bollie en Billie zijn het equivalent van de foto's die we in onze familiealbums tegenkomen. Albums, waarvan we er allemaal wel een aantal in de kast hebben staan.
We hebben alleen de mooie momenten gefotografeerd: de vakanties, de verjaardagstaart, Kerstmis, wandelingen... allemaal grepen uit een 'gelukkig' leven... In dit album een verzameling tekeningen die ik in de loop van de jaren los van de strip heb gemaakt (voor het grootste deel voor het weekblad 'Robbedoes').
Toen ik ze een keer een voor een zat te bekijken, heb ik er wat bijgekrabbeld... wat indrukken, een paar herinneringen, die u absoluut niet hoeft te lezen!
Een gelukkig leven is nu eenmaal een leven van weinig woorden. Zegt men.

De volgende passage trok mijn aandacht.
Ik citeer Roba:

Kan je je Danny Kaye nog herinneren in de film 'Het verborgen leven van Walter Mitty' (The Secret Life of Walter Mitty)?
Dat was een verhaal van een man die een heel gewoon leven leidde, maar altijd droomde over fantastische dingen.
Ik ben een beetje zoals hij. Mensen praten tegen mij over zaken en cijfers en op dat moment zit ik dan achter de stuurknuppel van een jachtvliegtuig tijdens de slag om Engeland...

Zelf heb ik ook heel veel gefantaseerd, vooral in mijn jonge jaren.
Als superheld in scoutsuniform, als stuntpiloot van een tweedekker, door de straten scheurend met een ambulance, maneuvrerend met een grote autobus,....
Allemaal om indruk te maken bij welbepaalde meisjes die voor altijd onbereikbaar bleven. En achteraf bekeken misschien maar goed ook.
Ik fantaseerde tijdens lange autoritten, de lange preek van de pastoor, saaie momenten, op mijn kamer, eigenlijk overal.

Commandant van een duikboot, wereldkampioen scheepsmodelbouw, officier op een vrachtschip, topfotograaf, reisjournalist, ...
Op latere leeftijd begon ik me meer met humor bezig te houden.
Verzinnen van grappige situaties, reciteren van moppen en vettige liedjes, op het podium als een succesvol cabaretier zoals Toon Hermans, Paul van Vliet, Freek de Jonge of Youp van 't Hek.
Ik lachte wat af op mijn eentje, maar deed ook anderen veelvuldig lachen, wat weer leidde tot andere fantasieën. Als ik het (platvloerse) niveau zie van de huidige generatie 'stand-upcomedians', dan heb ik mijn roeping gemist.
Ik durf ook dromen van een rechtvaardige leefomgeving en fantaseer dan over (radicale) maatregelen om die te bereiken.

Ik beschouwde fantaseren dikwijls als tijdverlies, zeker wanneer er gestudeerd moest worden.
Maar eigenlijk is dagdromen een gezonde geestelijke bezigheid.
Want het kan ook de andere (ongezonde) kant opgaan. Een mens kan in een negatieve spiraal terechtkomen.
Zinloos piekeren, speculeren, waanideeën, haataanvallen, depressieve toestanden,...
Het leven is geen lolletje.

Artis-Historia (I)

noreply@skynetblogs.be (Confusius) — Thu, 26 Aug 2010 07:12:00 +0200

In 1975 begon ik artispunten te verzamelen, 'bijeenhouden' heette dat toen. Het was ook de periode dat ik met postzegels startte.
Mijn puntenschat in een blikken doos. Gemiddeld 500 punten voor alle prentjes van een artisboek. Het boek zelf moest ik met mijn zeer schaarse zakgeld bekostigen.

'Beelekes' verzamelen was nog mode in deze vervlogen jaren. Wat hadden we toen allemaal?
Artis, Soubry, Chocolade Jacques, Familia, Liebig chromo's,....
Stickertjes van wielrenners, voetballers, figuurtjes van Walt Disney,...

Ik heb mijn allereerste artisboeken nog: 'Groenland' en 'Perzië'.
Ik werd lid van de Artisclub, wat puntenvoordelen opleverde. We deden mee aan speciale acties, gingen naar de supermarkt als er een Artis-Historiafestival was.
Ettelijke tubes Pritt heb ik uitgesmeerd om duizenden foto's in te plakken. Nadien kwamen de zelfklevende chromo's.

Het was een verzamelrage. Ik moest die banden hebben. Weinig boeken heb ik effectief gelezen. In al mijn naïviteit dacht ik dat ze later veel waard zouden zijn, misschien de reeks van 's Lands Glorie nog wel.
Ik gebruik nog altijd de kookboeken.
Wat verklaarde het grote succes van Artis-Historia?
Hoe verklaren we de plotse neergang, want opeens was het afgelopen.

In de Trends van 30 januari 2003 staat:

ARTIS-HISTORIA IN CIJFERS
Punten in omloop: 1,1 miljard.
Punten die terugkeren: 23 à 24%.
Spaarders: 1,1 miljoen, waarvan 500.000 in een databank.
Boekenproductie per jaar: 1 miljoen.

Ik zie stapels artisboeken op rommelmarkten liggen. Ze hebben geen waarde meer.
Al die dure boeken destijds, al die moeite voor die prenten, ze worden nu voor een habbekrats verkocht (inclusief de ingeplakte chromo's). Wat een inflatie.
Onderzoek toonde aan dat de puntenspaarder emotioneel betrokken was bij het product Artis-Historia. Maar nu: geen gevoelens meer, allemaal afgelopen. Destijds weet men de oorzaak aan de Pokemonrage.
Maar dat is ondertussen achterhaald.
Het elektronisch tijdperk is definitief ingetreden: digitale camera's, Google Images, Web 2.0, feesboek, joetjoep,....
'Beelekes' verzamelen doen we niet meer. Hier en daar een verzamelaar die oude postkaarten collectioneert.
Een tijd die nooit meer terugkomt.

De Kiekeboes - Vrouwen komen van Mars

noreply@skynetblogs.be (Confusius) — Tue, 24 Aug 2010 07:09:00 +0200

Merho besloot tot een 'restyling' van zijn strip 'Kiekeboe'.
Nu zijn het 'De Kiekeboes'.
Marcel is niet meer het hoofdpersonage, heel het gezin Kiekeboe speelt nu officieel de hoofdrol, gesymboliseerd door een mooi silhouet op de cover.
Het formaat wordt groter (A4), de bladspiegel heeft meer witruimte, de Kiekeboes krijgen een andere, regelmatig wisselende garderobe en de kleuren worden meer geaccentueerd.
Enfin, u vernam dit al uitgebreid in de media, met een moegetergde Merho die overal het een en ander moest verantwoorden:
"Neen, we richten ons niet op de Nederlandse markt".

En zo kochten we het eerste album nieuwe stijl: 'Vrouwen komen van Mars'.
Merho levert hier een meesterwerkje af.
M.b.v. een ziekenhuisscanner komen onze vrienden terecht in een strip ('De Strapatsen van Snijboon & Zoon') uit de kindertijd van Marcel Kiekeboe, naar de tijd toen strippagina's nog afwisselend in roodbruin en blauw werden gedrukt.
Schitterend getekend in de stijl van de vroege Vandersteen ('De familie Snoek') met een vleugje Piet Pienter en Bert Bibber van Pom. We merken dat Merho nog heeft gediend onder de patron, de tekenstijl zit nog in zijn vingers.

De maatschappijkritiek van Merho is weer subliem.
We zien een geraffineerde parodie op al dat politiek-correcte gedoe van tegenwoordig. Roken in strips, het kan terug en chocoladesoezen heten weer 'negerinnentetten'.
Merho maakt graag vergelijkingen met vroeger, ik begin daar ook aan mee te doen.
Vroeger knipten we allerhande punten uit om iets te krijgen, vroeger mochten vrouwen geen hoofdrol spelen in strips (met een geweldige gag over het 'beeld van moeder-de-vrouw'), vroeger waren strips niet in kleur.
En is het nu beter? Met al die gsm-masten en doorgedreven informaticatoestanden? Merho toont ons subtiel het hedendaagse straatbeeld.
De afkeer van Merho voor een bepaald type stripverzamelaar (die zich altijd opdringt tijdens signeersessies) heeft ook een uitweg gevonden.

De oude striptekenaar in het verhaal heet Jef Vandersleen, een woordspeling die ik niet hoef uit te leggen.
Hij heeft twee zonen, Edouard en Karel.
Zou Merho hier verwijzen naar ex-collega's bij de Studio? Jef Broeckx, Karel Biddeloo en Edouard De Rop ?
De oud-papierfabriek Willems in het album is duidelijk een verwijzing naar de toenmalige buur van Studio Vandersteen in Kalmthout, dhr Jozef Michel. Tijdens de middagpauze mochten ze bij Willems (een bijnaam gegeven door Karel Biddeloo) in het oud papier komen snuisteren. Op zoek naar afbeeldingen die als documentatie kon dienen.
Ja, als men ouder wordt, het verleden duikt terug op en we trachten het te kanaliseren, bijvoorbeeld door biografische verwijzingen.